Ang Pagbabalat-kayo sa Gitna ng Kalsada
Tumambad ang isang nakagigimbal na katotohanan sa gitna ng imbestigasyon hinggil sa naganap na insidente ng pamamaril sa labas ng Senado ng Pilipinas. Ang lalaking akala ng publiko ay isang opisyal ng National Bureau of Investigation (NBI)—isang ahensya na inaasahang magpapatupad ng batas—ay lumabas na isang volunteer lamang. Isang simpleng ‘buko’ na nagbigay ng matinding katanungan sa seguridad ng ating mga institusyon.
Sa gitna ng tensyon at usok ng baril, ang pangalan ng suspek ay agad na naiugnay sa prestihiyosong ahensya ng NBI. Ngunit mabilis na umaksyon ang mga kinauukulan upang linawin ang sitwasyon. Ayon sa mga opisyal na pahayag, ang nasabing suspek ay hindi kailanman naging regular o opisyal na kawani ng NBI. Siya ay nagsisilbi lamang bilang isang volunteer, isang katotohanang naglalagay sa atin sa isang malalim na pag-iisip: Bakit ang isang taong may hawak na baril at nagsasagawa ng operasyon ay hindi sumasailalim sa mas mahigpit na pagsusuri na para sa mga regular na ahente?
Ang Delikadong Sitwasyon sa Pasay
Balikan natin ang eksena. Ang paligid ng Senado, na dapat sana ay isa sa mga pinaka-secured na lugar sa bansa, ay naging entablado ng isang kaguluhan. Maririnig ang sigawan, ang pagtakbo ng mga tao, at ang nakabibinging putok ng baril. Sa mga sandaling iyon, ang tiwala ng publiko sa mga awtoridad ay nakasalalay sa pag-aakalang ang mga taong nasa paligid ay mga propesyonal. Ngunit nang lumabas ang balita na ang suspek ay ‘volunteer’ lamang, ang tiwalang ito ay nagkaroon ng malaking lamat.
Hindi biro ang humawak ng baril. Ang batas ay hindi nakikipaglaro. Ang insidenteng ito ay isang malinaw na paalala na ang ‘volunteerism’ sa serbisyo-publiko, lalo na sa aspeto ng enforcement, ay nangangailangan ng mas mataas na antas ng accountability. Hindi sapat na may ID ka o may badge ka; kailangang dumaan ka sa proseso ng pagiging isang tunay na alagad ng batas.
Sino ang Dapat Managot?
Dito papasok ang matinding tanong: Sino ang nagbigay sa kanya ng kapangyarihan? Ang pagkakaaresto sa suspek ay simula lamang ng isang mahabang proseso ng paghahanap ng hustisya. Hindi pwedeng idaan sa ‘sorry’ o ‘misunderstanding’ ang isang krimeng may kinalaman sa pamamaril. Ang Senado, bilang tahanan ng ating mga mambabatas, ay hindi dapat maging playground ng mga taong may ‘volunteer status’ na gumagamit ng baril sa maling paraan.
Ang imbestigasyon ay kasalukuyan pang nagpapatuloy. Tinitingnan na rin ng NBI kung paano nakuha ng suspek ang kanyang mga kagamitan at kung sino ang mga opisyal na posibleng nag-endorso o nagpahintulot sa kanyang aktibidad. Kailangang maging transparent ang gobyerno dito. Walang puwang ang cover-up sa gitna ng ganitong uri ng insidente.
Ang Hamon sa Seguridad
Sa ating mga mamamayan, ang insidenteng ito ay nagsisilbing babala. Maging mapagmatyag. Sa panahong ang mga kriminal ay nagbabalat-kayo sa iba’t ibang anyo, ang pagiging maingat ay hindi na lamang opsyon; ito ay survival. Ang Senado ay dapat manatiling kuta ng demokrasya, hindi lugar kung saan ang mga ‘volunteer’ ay malayang nakakapag-akto bilang mga pseudo-agents na naghahasik ng lagim.
Hinihintay natin ang resulta ng imbestigasyon. Hindi natin hahayaang matabunan ng limot ang pangyayaring ito. Ang hustisya ay dapat manaig, at ang sinumang napatunayang nagpabaya sa pag-supervise sa suspek ay dapat ding managot. Ang seguridad ng bansa ay nakataya, at hindi natin papayagang gawing biro ang ating kaligtasan.
