Isang Matinding ‘No’ sa Suspension Order
Uminit ang sitwasyon sa loob ng bulwagan ng Senado matapos tahasang tanggihan ng mga mambabatas ang ipinataw na suspension order laban sa kanilang acting Senate Sergeant-at-Arms. Sa gitna ng tensyon at usap-usapan sa pasilyo ng Mataas na Kapulungan, malinaw ang mensahe ng mga senador: hindi nila kailangang sumunod sa direktiba kung sa tingin nila ay may mali sa proseso o kung ito ay nakakasagabal sa kanilang operasyon.
Hindi ito simpleng administrative issue lamang. Ito ay isang pagpapakita ng lakas at pagdepensa sa independence ng institusyon. Ang Senate Sergeant-at-Arms ay hindi lang basta security officer; siya ang nagsisilbing kamay ng Senado pagdating sa pagpapatupad ng kanilang mga subpoena at pagpapanatili ng kaayusan sa loob ng mga pagdinig. Kapag ang posisyong ito ay inuga ng suspensyon mula sa labas, natural lamang na maging defensive ang mga senador.
Bakit nga ba mainit ang ulo ng Senado?
Sa ating mga nakikita sa mga nakaraang pagdinig, hindi na bago ang banggaan sa pagitan ng iba’t ibang sangay ng gobyerno. Ngunit ang isyung ito ay naglalagay sa atin sa isang posisyon kung saan kailangan nating tanungin: Sino ba talaga ang may huling say? Ang pagtanggi ng Senado na tanggapin ang suspension order ay isang malakas na signal na hindi sila basta-basta magpapasailalim sa dikta na sa tingin nila ay may bahid ng politikal na motibasyon.
Kitang-kita ang determinasyon ng mga senador. Sa mga seryosong mukha na nakikita natin sa bawat sesyon, ramdam ang bigat ng desisyon. Hindi lang ito tungkol sa tao, tungkol ito sa prinsipyo ng co-equal branches of government. Kung hahayaan nilang masuspinde ang kanilang opisyal nang walang sapat na basehan ayon sa kanilang panuntunan, para na rin nilang binitawan ang kanilang kapangyarihan.
Ang papel ng Sergeant-at-Arms sa gitna ng unos
Ang acting Senate Sergeant-at-Arms ay nakaharap ngayon sa isang krusyal na yugto ng kanyang karera. Siya ang taong nasa sentro ng bagyo. Habang ang ibang opisyal ay posibleng mag-atubili, ang suportang natatanggap niya mula sa mga senador ay nagpapakita na tiwala ang mga ito sa kanyang kapasidad. ‘Hindi natin papayagan na magulo ang ating proseso,’ tila ito ang tahimik na paninindigan ng mga miyembro ng Senado.
Sa bawat kumpas ng kamay at bawat desisyong nilalabas ng mga senador, may kalakip na responsibilidad sa taumbayan. Ang mga Pilipino ay nakatutok, nag-aabang kung hanggang saan ang mararating ng banggaang ito. Ang ganitong uri ng ‘tug-of-war’ ay hindi lamang usapin sa loob ng gusali; ito ay usapin ng integridad ng ating mga institusyon na nagpapatakbo sa ating bansa.
Ano ang susunod na kabanata?
Habang sinusulat ito, nananatiling matatag ang Senado. Hindi sila natinag. Sa mundo ng politika, ang ‘hindi pagtanggap’ ay madalas na nangangahulugan ng mas mahabang legal at politikal na labanan. Inaasahan nating maglalabas pa ng mga pahayag ang mga legal team ng bawat panig. Ang mahalaga, hindi nakakaligtaan ng mga mamamayan na sa bawat kilos ng gobyerno, dapat laging ang interes ng bayan ang una.
Mananatiling mapagmatyag ang publiko. Hindi sapat ang basta-bastang balita; kailangang hukayin ang katotohanan. Bakit ngayon ito nangyayari? Ano ang nakatagong agenda? Ito ang mga tanong na dapat nating patuloy na binabantayan habang ang mga lider natin ay nagbabakbakan sa kanilang mga posisyon.
Sa huli, ang Senado ay hindi lamang isang gusali sa Pasay. Ito ay simbolo ng ating demokrasya. At kung ang simbolo na ito ay hinahamon, dapat lang na maging malinaw ang boses ng mga nasa loob nito. Asahan ang mas mainit pang mga kaganapan sa mga susunod na araw dahil sigurado, hindi dito natatapos ang kuwentong ito.
