Ang Pagguho ng mga Higanteng Puno sa Quirino Highway
Hindi maikakaila ang lumbay at galit ng mga residente sa kahabaan ng Quirino Highway matapos mapanood ang unti-unting pagbagsak ng nasa 200 puno na nagsilbing natural na canopy at proteksyon ng komunidad sa loob ng mahabang panahon. Sa gitna ng ingay ng mga chain saw at yabag ng mabibigat na makinarya, tila isang tahimik na trahedya ang nagaganap habang pinuputol ang mga punong ito para bigyang-daan ang isang dambuhalang expressway project. Ang mga punong dati ay nagbibigay ng sariwang hangin at silong sa mga commuter ay wala na, napalitan ng mga bakod na yero at ang pangakong mabilis na biyahe sa hinaharap.
Bakit Kailangang Isakripisyo ang Kalikasan?
Marami ang nagtatanong: ‘Kailangan ba talagang ubusin ang mga puno?’ Ang proyekto, na bahagi ng malawakang plano ng gobyerno para sa mas mabilis na transportasyon, ay nangangailangan ng malawak na espasyo. Ngunit ang pagputol sa 200 puno ay hindi lamang isyu ng urban planning; ito ay isyu ng ekolohiya. Ang mga punong ito ay hindi lamang dekorasyon. Sila ang natural na filter ng polusyon sa isang highway na laging abala at punong-puno ng usok ng mga sasakyan. Ang pagkawala ng mga ito ay nangangahulugan ng mas matinding init at mas mataas na risgo ng pagbaha kapag bumuhos ang ulan dahil wala na ang mga ugat na sumisipsip ng tubig.
Ang Boses ng mga Residente at Commuter
Sa ating pag-iikot, ramdam ang sentimyento ng mga mamamayan. Sabi ng isang matagal nang residente, ‘Nakakapanghinayang. Dito kami nakasanayan na may silong habang naghihintay ng jeep, ngayon, tirik na araw na lang ang sasalubong sa amin.’ Hindi mapagkakaila na kailangan ng bansa ang imprastruktura para umunlad, ngunit kailangan bang laging kalikasan ang unang isinusuko? Ang usaping ito ay nagbubukas ng diskurso kung may sapat bang pag-aaral na ginawa o kung napag-isipan ba ang mga alternatibong paraan upang mailigtas ang mga puno habang tinatayo ang expressway.
Ang Pananagutan at ang Hinaharap
Bilang mga mamamayan, tungkulin nating magmatyag. Ang Department of Environment and Natural Resources (DENR) at ang Department of Public Works and Highways (DPWH) ay nasa ilalim ng matinding pressure na ipaliwanag ang mga permit at ang mga hakbang na gagawin para sa ‘reforestation’ o pagpapalit ng mga punong nawala. Hindi pwedeng ‘putol lang nang putol’ nang walang malinaw na pangmatagalang plano para sa kalikasan. Ang development ay hindi dapat nakapako sa aspalto at kongkreto lamang; dapat itong maging sustainable.
Ang Hamon sa Modernisasyon
Habang patuloy ang construction, ang Quirino Highway ay magiging saksi sa pagbabago ng tanawin. Ang tanong na natitira ay kung ang kapalit ba ng 200 puno ay tunay na kaginhawaan para sa nakararami, o kung magiging simula lamang ito ng mas malawak na problema sa kapaligiran. Tayong mga Pilipino ay laging handang sumuporta sa pagbabago, basta’t ang pagbabagong ito ay hindi magreresulta sa pagkasira ng ating kinabukasan. Ang pagputol sa mga punong ito ay isang paalala na ang presyo ng mabilis na biyahe ay minsan, napakamahal—hindi lang sa pera, kundi sa kalikasan.
