UTANG NG GOBYERNO SA MGA DRIVER: Service Contracting Program, Naging ‘Moving Target’ ang Bayad?

Ang Mapait na Reyalidad sa Gitna ng Kalsada

Habang bumabagtas ang mga pampasaherong jeep sa mainit at maalikabok na mga kalsada ng Metro Manila, hindi lamang trapik ang kinakaharap ng ating mga drayber. Sa ilalim ng nagbabagang sikat ng araw, dala-dala nila ang bigat ng kawalan ng katiyakan—hindi lang sa presyo ng krudo, kundi sa mismong bayad na dapat sana ay kapalit ng kanilang serbisyo. Ang Service Contracting Program (SCP), na ipinangako bilang sagot sa pangangailangan ng mga operator at drayber noong panahon ng pandemya, ay tila nagiging isang matinding hamon sa halip na solusyon.

Sa mga ulat, lumalabas na maraming drayber ang hanggang ngayon ay naghihintay pa rin ng kanilang bayad. Isang sitwasyon na mahirap tanggapin lalo na’t bawat sentimo ay mahalaga para sa pambili ng pagkain at pambayad sa upa. Ang mga drayber, na itinuturing na mga ‘modernong bayani’ ng transportasyon, ay tila napapabayaan sa sistema.

Buhay-Drayber: Kayod sa Umaga, Uutang sa Gabi

Isipin mo ang sitwasyon: Gising ka na bago pa sumikat ang araw, lalabas ng bahay para magmaneho ng mahigit 12 hanggang 16 na oras. Ang layunin? Ang makapag-uwi ng sapat na kita. Pero sa ilalim ng Service Contracting, ang dapat sanang ‘subsidy’ o bayad base sa kilometrahe na tinatakbo ay naantala. Bakit kailangang dumaan sa ganitong hirap ang mga manggagawang ito? Ang pondo para sa programang ito ay kinuha sa buwis ng taumbayan, kaya nararapat lamang na ang distribusyon ay mabilis, maayos, at tapat.

Maraming drayber ang napipilitang mangutang sa ‘five-six’ o humiram sa mga kakilala para lang may maipang-karga ng krudo sa susunod na araw. Ang siklo ng kahirapan ay lalong tumitindi dahil ang perang dapat sana ay pampaikot sa ekonomiya ng kanilang pamilya ay nakabinbin sa mga tanggapan ng gobyerno. Hindi ito simpleng aberya; ito ay usapin ng kaligtasan ng mga pamilyang umaasa sa bawat biyahe.

Ang Proseso na Nagpapatagal sa Hustisya

Ano nga ba ang nangyayari sa loob ng Land Transportation Franchising and Regulatory Board (LTFRB)? Ayon sa mga otoridad, ang mga bayad ay sumasailalim sa masusing ‘verification’ at ‘validation’ process. Pero hanggang kailan? Ang salitang ‘red tape’ o burukrasya ay tila naging mitsa ng pagkainip ng mga drayber. Ang mga dokumentong dapat ay mabilis na napoproseso ay nagiging tambak sa mga mesa.

Dapat nating maunawaan na ang bawat araw na hindi nababayaran ang isang drayber ay isang araw na nababawasan ang kanyang dignidad. Hindi biro ang magmaneho. Bukod sa panganib sa kalsada, ang pressure na makasunod sa ‘load’ ng pamahalaan kapalit ng pangakong subsidiya ay isang pasanin na hindi sana dapat dinadala ng mga drayber kung maayos lang ang sistema.

Hamon sa Pamunuan: Aksyon, Hindi Paliwanag

Ang panawagan ng transport sector ay simple lang: ‘Ilabas ang bayad.’ Hindi na kailangan ng napakaraming powerpoint presentation o mga pangako na ‘on the way na ang pondo.’ Ang kailangan nila ay konkretong petsa at mas mabilis na mekanismo. Ang tiwala ng publiko at ng sektor ng transportasyon ay nakasalalay sa kung paano tutugunan ng gobyerno ang isyung ito.

Bilang mga mamamayan, kailangang maging mapagmatyag. Ang bawat pondo na hindi nakakarating sa dapat nitong paglagyan ay isang uri ng pagkukulang. Ang Service Contracting Program ay magandang programa sa papel, ngunit sa realidad, kailangan itong kalampagin para maging epektibo. Hangga’t may drayber na natutulog nang gutom dahil hindi pa nila makuha ang pinagpaguran nilang pera, hindi natin masasabing tagumpay ang programang ito.

Sa mga susunod na araw, patuloy nating babantayan ang mga hakbang ng LTFRB. Magkakaroon ba ng mabilis na pagbabayad? O mananatili na lamang tayong nakapako sa mga pangakong hindi natutupad? Ang boses ng mga drayber ay boses ng taumbayan. At oras na para pakinggan sila nang buong katapatan.

Tags: Service Contracting Program, LTFRB, jeepney drivers, transport sector, balita

About The Author

Scroll to Top