Ang Ugong ng Pagbabago sa EDSA
Hindi na bago ang EDSA Shrine sa mga sigaw ng pagbabago. Sa bawat kanto ng makasaysayang lugar na ito, tila may mga multo ng nakaraan na nakikinig sa mga bagong hinaing ng bayan. Ngayong weekend, muling nagtipon ang mga militanteng grupo at mga concerned citizens, hindi para sa isang selebrasyon, kundi para sa isang seryosong panawagan: ang pagtuloy sa proseso ng impeachment laban kay Vice President Sara Duterte.
Habang bumabagtas ang mga sasakyan sa ilalim ng mainit na araw ng Metro Manila, hindi alintana ng mga raliyista ang tindi ng sikat ng araw. Ang kanilang layunin ay malinaw at direkta. Para sa mga nasa ground, ang isyung ito ay hindi lamang tungkol sa personal na away-politika, kundi tungkol sa accountability. Sa bawat pagtataas ng placard at bawat sigaw na umaalingawngaw sa mga pader ng shrine, ramdam ang bigat ng kanilang demand.
Bakit Ngayon? Ang Galit ng Taumbayan
Ang tensyon ay hindi sumulpot lang nang basta-basta. Ayon sa mga lider ng grupo na dumalo sa nasabing kilos-protesta, ang mga kamakailang kontrobersya na kinasasangkutan ng Office of the Vice President (OVP)—partikular na ang usapin sa paggamit ng confidential funds—ay sapat na basehan upang busisiin ang mandato ng pangalawang mataas na opisyal ng bansa. “Hindi ito pwedeng palampasin,” wika ng isa sa mga demonstrador habang pinupunasan ang pawis. Ito ang sentimyentong namamayani sa hanay ng mga kritiko: na ang bawat pisong buwis ng mamamayan ay dapat may paliwanag.
Sa ating pagmamasid, kitang-kita ang determinasyon sa mga mata ng mga dumalo. Mula sa mga estudyante hanggang sa mga beteranong aktibista, iisa ang kanilang himig. Naniniwala sila na ang impeachment trial ay hindi lamang isang legal na proseso sa Kongreso; ito ay isang moral na obligasyon para linawin ang katotohanan. Seryosong usapin ito, at hindi biro ang implikasyon nito sa ating gobyerno. Kung magpapatuloy ang ganitong mga kilos-protesta, malinaw na ang publiko ay hindi na basta-basta nananahimik sa gilid.
Ang Hamon sa Kongreso at sa Malacañang
Ang mata ng publiko ngayon ay nakatuon na rin sa mababang kapulungan. Ang hamon ng mga raliyista ay simple: ipakita ang tapang na imbestigahan ang bawat anomalya. Ayon sa mga eksperto, ang impeachment ay isang ‘political process,’ at dahil dito, ang presyur ng taumbayan ay may malaking papel na ginagampanan. Sa kalsada man o sa loob ng mga air-conditioned na silid ng Senado at Kamara, ang boses ng EDSA ay hindi madaling balewalain.
Mahalagang tandaan na sa mga ganitong pagkakataon, ang katotohanan ay madalas na natatabunan ng ingay. Gayunpaman, ang pagdagsa ng mga tao sa EDSA Shrine ay isang indikasyon na hindi ‘settled’ ang isyu para sa kanila. “We demand transparency,” ay ang paulit-ulit na sigaw. Sa bawat araw na lumilipas na walang malinaw na kasagutan sa mga alegasyon, lalong tumitindi ang pagduda ng taumbayan. Ito ay isang paalala na sa ilalim ng demokrasya, ang kapangyarihan ay nagmumula sa atin, at ang mga nasa posisyon ay mga ‘servant’ lamang na dapat managot sa kanilang mga kilos.
Ano ang Susunod na Kabanata?
Habang papalubog ang araw sa EDSA, nanatiling matatag ang mga grupo. Ang kanilang mensahe ay nakaukit na sa kasaysayan ng lugar na ito: ang impeachment trial ay dapat ituloy. Hindi na ito usapin ng kung sino ang may hawak ng kapangyarihan, kundi usapin kung sino ang tapat na naglilingkod sa bayan. Ang mga sumunod na araw ay magiging krusyal.
Bilang mga mamamayan, tungkulin nating maging mapagmatyag. Ang demokrasya ay hindi lamang pagboto tuwing halalan; ito ay pagbabantay sa bawat galaw ng ating mga lider. Ang nangyari sa EDSA Shrine ay isa lamang sa maraming paraan ng pagpapahayag ng saloobin. Mananatili tayong nakabantay habang ang bansang ito ay humaharap sa isa na namang makasaysayang pagsubok sa ating liderato. Ang tanong na lamang ay kung sino ang makikinig, at kung kailan magsisimula ang tunay na pananagutan.
