Ang Hiyaw ng Hustisya sa Loob ng Senado
Hindi na nakatiis ang mga pamilyang naiwan ng madugong kampanya kontra-droga. Sa isang tensyonadong eksena sa loob ng bulwagan ng Senado, hinarap ng mga kaanak ng mga biktima ng Extrajudicial Killings (EJK) si Senator Ronald ‘Bato’ Dela Rosa. Ang mensahe ay direkta, matapang, at puno ng pait: ‘Harapin mo ang iyong kasalanan.’ Hindi ito basta-basta usaping politikal; ito ay usapin ng dugo, luha, at hustisyang matagal nang ibinabaon sa limot.
Habang ang Senado ay abala sa mga pagdinig, ang presensya ng mga pamilyang may bitbit na mga larawan ng kanilang mga yumaong mahal sa buhay ay nagbigay ng mabigat na atmospera. Ramdam mo ang bigat sa bawat hakbang nila, ang pagod sa kanilang mga mata, at ang apoy sa kanilang mga boses. Ito ang tunay na mukha ng war on drugs—hindi sa mga press release, kundi sa mga taong nawalan ng anak, asawa, at ama.
Bato, Hinarap ang Init ng Pagsisiyasat
Kilala si Senator Dela Rosa sa kanyang matapang na imahe, lalo na noong siya ang PNP Chief na nagpatupad ng Oplan Tokhang. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi mga kriminal ang kanyang kaharap, kundi ang mga pamilyang naniniwalang siya ang arkitekto ng kanilang pagdurusa. Sa gitna ng mga pagdinig, hindi nakaiwas si Dela Rosa sa matatalim na salita ng mga biktima. Ang tanong ay simple: Hanggang kailan magtatago sa likod ng posisyon kung ang dugo ng mga biktima ay nananawagan ng pananagutan?
Ang bawat salitang binitawan ng mga pamilya ay tila isang sumpa na bumabakas sa konsensya ng mambabatas. ‘Hindi kami titigil hangga’t hindi nakakamit ang hustisya,’ saad ng isa sa mga kaanak habang nakatingin nang diretso sa senador. Kitang-kita ang pag-iwas ng tingin at ang pagkailang sa mga kilos ni Dela Rosa. Sa mundo ng politika, madaling gumawa ng batas, ngunit napakahirap takasan ang bigat ng moral na responsibilidad kapag ang biktima na mismo ang lumapit sa harap mo.
Ang Hindi Matapos-tapos na Sugat ng EJK
Hindi lang ito tungkol sa isang tao. Ito ay repleksyon ng isang sistemang tila bingi sa hiyaw ng mga mahihirap. Ilang taon na ang nakalilipas mula nang magsimula ang madugong operasyon, pero ang mga sugat ay sariwa pa rin. Ang mga pamilyang ito ay hindi naghahanap ng atensyon; naghahanap sila ng pagkilala. Gusto nilang aminin ng gobyerno na may mali, na may mga inosenteng napaslang, at na ang mga taong nasa kapangyarihan ay may pananagutan sa bawat putok ng baril na nagtapos sa buhay ng kanilang mahal sa buhay.
Ang pagharap na ito ay isang mahalagang bahagi ng kasaysayan. Ipinapakita nito na kahit gaano man kalakas ang kapit ng isang opisyal, darating at darating ang panahon na kailangan nilang harapin ang mga taong kanilang naagrabyado. Ang hustisya ay hindi nakukuha sa mabilis na desisyon; ito ay pinaglalaban sa bawat araw ng paghihintay at bawat pagkakataon na mabigyan ng boses ang mga walang boses.
Pananagutan: Ang Tunay na Sukatan ng Serbisyo
Sa ating lipunan, madalas tayong makakita ng mga politiko na nagtatago sa likod ng ‘rule of law’ kapag sila na ang tinatanong. Ngunit ano ang batas kung hindi ito nakakapagbigay ng proteksyon sa mga mamamayan? Ang mga pamilya ng EJK victims ay hindi lamang humihingi ng sagot; sila ay humihingi ng katarungan na matagal nang ipinagkakait. Ang kanilang pagtindig kay Senator Dela Rosa ay isang paalala na sa mata ng kasaysayan, ang tunay na bayani ay ang mga may lakas ng loob na umamin sa kanilang pagkakamali at harapin ang kinahinatnan nito.
Ang insidenteng ito ay dapat magsilbing aral sa lahat ng nasa gobyerno. Ang kapangyarihan ay pansamantala, ngunit ang marka na iniiwan ng maling paggamit nito ay pangmatagalan. Sa bawat pamilyang nagluksa, may isang kuwento ng pag-asa na hindi sila magpapatalo. Ito ang vigilante spirit ng taumbayan—ang hindi pagpapabaya sa katotohanan kahit gaano pa ito kasakit. Sa huli, ang katotohanan ay laging lalabas, at ang hustisya ay laging hahabol sa mga taong nagtatangkang magtago sa dilim.
