Nasaan ang Aming Pinagpaguran? Mga Tsuper, Nganga sa Huling Araw ng Service Contracting Program

Ang Mapait na Katapusan ng Isang Pangako

Habang papalubog ang araw, nananatiling madilim ang kinabukasan ng libu-libong tsuper na hanggang ngayon ay naghihintay pa rin ng kanilang bayad. Isipin mo ang pagod, ang kalsadang nilandas araw-araw, ang banta ng pandemya at pagtaas ng presyo ng krudo—lahat ng ito ay tiniis nila sa ilalim ng Service Contracting Program ng gobyerno. Ngunit sa pagtatapos ng programa, ang natanggap nila ay hindi pambayad sa kuryente o pambili ng bigas, kundi ang sakit sa ulo ng mga pending na bayad.

“Nasaan na ang pera?” Ito ang tanong na hindi masagot-sagot ng mga ahensya ng gobyerno. Sa kabila ng mga pahayag na dapat ay maayos na ang lahat, nananatiling bitin at puno ng utang ang mga driver na umasa sa pangakong ito. Hindi lang ito usapin ng pera; usapin ito ng dignidad ng mga manggagawang sumugal para makapagsilbi sa bayan habang ang sistema ay tila nagbubulag-bulagan sa kanilang kalagayan.

Ang Biyak na Sistema: Bakit Laging Huli ang Bayad?

Ang Service Contracting Program ay binuo para maging pantawid-buhay sana sa mga operator at driver sa gitna ng krisis. Ngunit sa paglipas ng panahon, naging simbolo na ito ng burukrasya na masakit sa bulsa. Mula sa mga dokumentong hindi raw kumpleto hanggang sa mga teknikalidad na mahirap intindihin, ang mga tsuper ay parang mga batang nakikiusap sa isang higanteng hindi nakikinig. Nakakadismaya na sa huling araw ng implementasyon, marami pa rin ang nakapila sa labas ng mga opisina, dala ang kanilang mga logbook at pag-asa na sana naman ay mailabas na ang kanilang kinita.

Ang katotohanan ay simple lang: pagod na ang mga driver. Hindi nila hinihingi ang hindi kanila. Gusto lang nilang makuha ang kabayaran sa kanilang serbisyo. Ang ganitong mga pagkukulang ay hindi lamang pagkakamali sa pag-compute ng payroll; ito ay kawalan ng malasakit sa mga taong araw-araw nagmamaneho para may masakyan ang publiko.

Boses ng mga Tsuper: Sakripisyo na Tila Binalewala

Maririnig mo ang pait sa boses ng bawat tsuper na nakapanayam. Ang ilan sa kanila ay nangungutang na para lang pambili ng krudo, umaasang babayaran sila ng programa para maibalik ang perang hiniram. Ngunit ngayong tapos na ang programa, saan na sila kukuha ng ipambabayad sa kanilang mga utang? Ang pagiging tsuper ay hindi madaling trabaho. Mula alas-kwatro ng madaling araw hanggang hatinggabi, kalsada ang kanilang tanggapan. Ang hindi pagbabayad sa kanila sa tamang oras ay isang uri ng pang-aabuso na hindi dapat pinalalagpas.

Kailangang singilin ang mga responsable. Hindi sapat ang paumanhin o ang mga pangakong “gagawan ng paraan.” Ang kailangan ay aksyon. Ang bawat pisong hindi nababayaran sa kanila ay kumakatawan sa isang plato ng pagkain na hindi naisilbi sa mesa ng kanilang mga anak.

Hanggang Kailan ang Pasensya?

Sa harap ng mga gusaling gobyerno, makikita ang mga mukhang pagod. Hindi lang sa trapik, kundi sa kawalan ng katiyakan. Ang Service Contracting Program na dapat ay naging sagot sa kanilang problema ay naging dagdag na pasanin. Bilang mamamayan, dapat tayong manindigan para sa mga tsuper. Sila ang dugo ng ating transportasyon. Kung ang gobyerno mismo ang hindi marunong sumunod sa kanilang sariling kontrata, sino pa ang aasahan natin?

Sa huli, ang tanong ay nananatili: Kailan mababayaran ang mga tsuper? Hanggang kailan nila kailangang magmakaawa para sa perang pinaghirapan nila sa kalsada? Ang katarungan para sa mga tsuper ay hindi dapat natatapos sa isang petsa sa kalendaryo. Ito ay dapat na tuluy-tuloy, hangga’t hindi nila natatanggap ang bawat sentimong nararapat sa kanila.

Tags: transportasyon, LTFRB, Service Contracting Program, tsuper, balita

About The Author

Scroll to Top