Ang Babala sa Loob ng Bulwagan
Hindi na nakapagtimpi si Senator Erwin Tulfo. Sa gitna ng mga umuusok na isyu at bakbakang politikal na unti-unting sumisira sa imahe ng mataas na kapulungan, isang matapang na pahayag ang binitawan ng senador: Ang Senado ay hindi lugar para sa armed confrontation o political theatre. Ito ay isang direktang sampal sa mga karakter na tila ginagawang teleserye o boxing ring ang bulwagan ng mga mambabatas.
Sa mga nakaraang araw, ramdam ang bigat ng hangin sa loob ng gusali. Hindi na lang ito usapin ng pagtatalo sa batas; parang naging personal na ang lahat. Nakita natin ang mga eksenang hindi dapat makita ng taumbayan—mga boses na nagtataasan, mga mata na nanlilisik, at ang tila walang katapusang palabas na nakakalimutan na ang tunay na layunin: ang maglingkod sa masa. Ayon kay Tulfo, ang Senado ay sagrado, at hindi ito dapat dungisan ng mga gawaing pampalipas-oras lamang.
Higit Pa sa Porma, Masakit ang Katotohanan
Sa ating pag-obserba, malinaw na ang mensahe ni Tulfo ay hindi lamang para sa kanyang mga kasamahan sa Senado, kundi para sa bawat Pilipinong sawa na sa circus politics. Nakakapagod na. Sa kabila ng mga krisis na kinakaharap ng bansa—mula sa presyo ng bilihin hanggang sa problema sa imprastraktura—ang atensyon ng ilan ay nakatutok sa pagpapabanguhan ng pangalan o pagwasak sa kredibilidad ng katunggali. Ang pagiging ‘political theatre’ ay isang insulto sa mga botanteng umaasang may mga batas na ipapasa para sa kanilang kapakanan.
Hindi rin pinalampas ng senador ang posibilidad ng karahasan. Ang pagbanggit sa ‘armed confrontation’ ay isang alarmang dapat pakinggan. Hindi biro ang atmospera kung saan ang bawat salita ay maaaring magdulot ng pisikal na komprontasyon. Ang Senado ay dapat na nananatiling lugar ng ‘deliberation’ at hindi ‘escalation’. Kung mawawala ang paggalang sa proseso, ano na lang ang matitira sa ating institusyon?
Panawagan sa Disiplina at Delikadesa
Maraming observers ang sumasang-ayon na ang pagbanggit ni Senator Tulfo sa isyung ito ay napapanahon. May mga pagkakataon na ang mga senador ay nagmumukhang mga aktor sa isang pelikulang aksyon, kung saan ang script ay nakadepende sa kung sino ang mas malakas sumigaw o mas mabilis mag-viral sa social media. Ngunit sa likod ng mga camera, ano ang nangyayari? Ang mga batas na nakabinbin ay nananatiling nakabinbin, at ang taumbayan ang siyang tunay na talunan.
Ang hamon ngayon ay simple: ibalik ang dignidad sa Senado. Ang mga senador ay hindi mga bida sa pelikula na kailangang laging may plot twist o madugong eksena. Sila ay mga public servant na iniluklok ng taumbayan para magtrabaho. Ang bawat minuto na ginugugol sa ‘theatre’ ay isang minuto na ninakaw mula sa pag-unlad ng Pilipinas.
Ang Hamon sa Kinabukasan ng Institusyon
Hanggang kailan magpapatuloy ang ganitong sistema? Ang pahayag ni Senator Erwin Tulfo ay nagsisilbing ‘reality check’. Ito ay isang paalala na ang bawat upuan sa Senado ay may dalang bigat at responsibilidad. Kung hindi natin aayusin ang kultura sa loob ng bulwagan, ang tiwala ng taumbayan ay tuluyan nang mawawala. Ang Senado ay hindi dapat maging entablado para sa mga artistang politiko; dapat itong maging kuta ng hustisya at katotohanan.
Kailangan nating bantayan ang bawat hakbang ng ating mga mambabatas. Hindi na puwede ang ‘business as usual’ kung ang kapalit nito ay ang integridad ng ating demokrasya. Ang babala ni Tulfo ay hindi lamang isang simpleng sermon; ito ay isang panawagan para sa pagbabago, para sa pagbabalik ng pokus sa kung ano ang tunay na mahalaga—ang kapakanan ng bawat Pilipinong umaasa sa mga batas na inyong gagawin. Panahon na para itigil ang palabas at simulan ang tunay na serbisyo.
